สุดแค้น แสนสวาท(จากไร่รัก เรือนสวาท)

เอี๊ยดดดดดด

เสียงรถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงแล้วดันเบรกกะทันหัน ตามด้วยกลิ่นไหม้อันเกิดจากล้อที่เสียดสีกับพื้นถนนลากเป็นทางยาว สาเหตุเพราะคนขับรถหักพวงมาลัยฉับพลันหวังหลบสาวน้อยปริศนาที่วิ่งข้ามฝั่งไม่ดูตาม้าตาเรือ

ขณะเดียวกันนั้นเอง ตัวรถพุ่งเข้าชนเสาไฟฟ้าอย่างจังเสียงดังสนั่นวั่นไหว

โครมมมมม

“ว้ายยยย”

ผู้คนร้องตกใจเมื่อเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที กรวลัยยืนนิ่งอึ้งงันอ้าปากหวอตัวสั่นเทาอยู่บนเกาะกลางถนน มองภาพตรงหน้า จากความประมาทเลินเล่อของตน เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวรีบกดมือถือโทรแจ้งโรงพยาบาลเพื่อช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้ายที่อยู่ในรถคันเกิดเหตุ สภาพรถพังยับเยินเสาไฟฟ้าหักลงมาทาบทับตัวรถเอาไว้ จนแถบนั้นไฟดับลงทันควัน ลุงคนขับรถคลานออกมาเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างทุลักทุเล ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือกันจ้าละหวั่น ร่างบางเดินขาสั่นเชื่องช้าเพื่อเข้าไปช่วยเหลืออย่างกล้าๆกลัวๆ

“คุณ ...คุณ โฉมฉาย” กรวลัยสะดุ้งเฮือกเมื่อมองเข้าไปภายในรถพบคุณโฉมฉาย อัศวดิลกกุล เจ้าของไร่เลอสรร หมดสติอยู่ข้างใน ใบหน้าแนบชิดกระจกด้านข้างมีเลือดไหลโชก ข้างๆญิงมีหญิงสาวร่างเล็กนอนขดอยู่ข้างๆใบหน้าซีดเผือดซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นลูกสาวของท่าน

“ว้ายย!!! มีคนกระเด็นออกมาข้างนอกด้วย” เสียงแม่ค้าที่ตั้งแผงลอยติดถนนตะโกนร้องบอกเมื่อพบหญิงสาวอีกหนึ่งรายนอนแน่นิ่งคอพับอยู่ข้างๆเสาไฟฟ้าคาดว่าเธอคงจะกระเด็นออกมานอกรถนอนทับเศษกระจกเกลื่อนกลาดปนลิ่มเลือดจำนวนมาก

กรวลัยช็อคสุดขีดเผลออุทานออกมาไม่เป็นศัพท์ปนเสียงร้องไห้ด้วยความเสียใจเกินจะกลั้น ขาเรียวอ่อนยวบทรุดลงกับพื้นฟุตบาทมองภาพความโกลาหลบนท้องถนน พลเมืองดีช่วยพยาบาลลำเลียงผู้บาดเจ็บขึ้นรถเพื่อไปรักษาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว เสียงไซเรนบวกกับแสงไฟวิบวับอีกทั้งผู้คนมากมายที่วิ่งมาดูเกิดเหตุทำให้เธอนั่งตัวลีบสมองเบลอไม่รู้จะเริ่มทำอย่างไรก่อน

แน่นอน เธอไม่หนีไปไหน พร้อมให้ปากคำแก่ตำรวจเจ้าของคดีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ผู้คนมากมายต่างมุงดูตัวต้นเหตุอย่างเธอพร้อมเสียงก่นด่าประนามดังอื้ออึง

“แล้วนั่นลูกเต้าเหล่าใครนะ”

...

“ก็นังกำไลลูกคนงานในไร่คุณภูผาไง”

..

“อ๋อ ..เห้ออ ไม่น่าเล้ยย มันจะชดใช้คุณเค้ายังไงล่ะเนี่ย”

...

“ซุ่มซ่ามจนได้เรื่องใหญ่โตเลยมั้ยล่ะมึง”

...

นาทีนี้เธอไม่ได้รู้สึกอะไรจากเสียงเหล่านั้นนัก นอกจากเกลียดตัวเองไม่ต่างจากพวกเค้า

เธอทำให้คนอื่นเดือดร้อนได้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ?!!

เธอฝันไปใช่ไหม

...คุณพระคุณเจ้า โปรดช่วยให้ทุกคนพ้นขีดอันตรายทีเถิด..

หญิงสาวเว้าวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จะโทรไปบอกแม่ก็ยังไม่กล้าได้แต่ก้มมองดูเบอร์อย่างคิดไม่ตก

“ท่านไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม?!!”

เลอสรรรีบวิ่งเข้ามาที่เกิดเหตุอย่างร้อนรนพร้อมถามอย่างกระวนกระวายปนหอบ

กรวลัยหันไปมองเสียงเข้มของผู้มาใหม่ ร่างสูงใหญ่ยืนเท้าสะเอวมองดูจุดเกิดเหตุด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด ลูกน้องและแม่ค้ายืนข้างๆกายล่ำสันเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้ฟัง แล้วชี้มาที่เธอ

ดวงตาคมปราดมามองเธอจนหัวใจดวงน้อยๆกระตุกวูบ

นับจากวินานั้น หล่อนหมดสติทันทีที่ได้สบตาเขา

..คุณเลอสรร อัศวดิลกกุล..

ฟุ่บบบ

“ว้าย นังกำไลมันเป็นลมแล้วนั่น”

.....

กรวลัยเป็นลมล้มฮวบในทันที ใบหน้าซีดเซียวแนบกับพื้นถนนที่ถูกปิดการสัญจรชั่วคราว เลอสรรที่รีบบึ่งไปยังรถเพื่อไปหามารดาที่โรงพยาบาล เห็นหล่อนเป็นลมลงพอดี ร่างสูงใหญ่ย่างกรายเท้าเดินเฉียดอย่างไม่แยแส หนำซ้ำริมฝีปากหยักเหยียดเย้ย รองเท้าราคาแพงเผลอเหยียบปลายเส้นผมนุ่มผ่านเลยไป

.................................

“กำไลๆ มาๆเร็วเข้า รีบมาเข้าแถวรอเร็ว คุณนายโฉมฉายมาแล้ว”

สายป่านกวักมือเรียกเพื่อนสาวให้รีบเข้าแถวรอรับของแจกโดยไว คุณนายโฉมฉายเป็นผู้มีจิตใจเมตตา มักจะพาลูกสาวมาแจกเสื้อผ้าเครื่องเขียนหรือแจกทุนการศึกษาให้แก่เด็กๆที่โรงเรียนมัธยมทุกปี

เด็กหญิงตัวเล็กๆชั้นมัธยมปีที่หนึ่ง ดีใจจนตาลุกวาวเมื่อเห็นรถบรรทุกขนสิ่งของบริจาคคันใหญ่กำลังจอดอยู่กลางสนามฟุตบอล ร่างผอมกะหร่องหน้าตามอมแมมกับชุดนักเรียนสีซีดซึ่งไม่เคยสัมผัสกับเตารีดรีบวิ่งฉิวไปโดยไม่ทันระวังดันชนกับลูกชายของท่านเข้าให้

“โอ๊ยยย”

“ยัยนี่”

หนุ่มหล่อวัย23ปี ที่เพิ่งเรียนจบจากฝรั่งเศสหมาดๆผลักเด็กน้อยผมสั้นเนื้อตัวสกปรกอย่างแรง เมื่อก้มมองดูเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาเปื้อนรอยดำจากมือเล็กๆของกำไลที่เพิ่งเล่นหมากเก็บมาจนเลอะเทอะยิ่งทำให้ดวงตาคมจ้องเขม็งเธออย่างโมโหเข้าไปใหญ่

...

“อื้อ ยะ อย่า หนูขอโทษ .. ”

กัลวลัยครางเสียงแผ่วอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล มือบางมีมือหยาบกร้านของผู้เป็นแม่กุมทับ

“กำไล ลูก กำไล"

ปราณีตบแก้มลูกสาวเบาๆให้ตื่นจากฝันร้าย ดวงตากลมโตปรือขึ้นมามองหน้ามารดาก่อนจะมองบริเวณโดยรอบห้องเพื่อทบทวนเหตุการณ์ที่นำพาให้เธอมานอนตรงนี้

“ไม่ ฉันฝันไปใช่ไหมจ้ะแม่ ฮึก ฉันไม่ได้ก่อเรื่องอะไรใช่มั้ยแม่ ฮือ”

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนจะเป็นลม เธอเจอหน้าเขาคนนั้น พาลฝันถึงเรื่องราวเก่าๆเมื่อ10ปีก่อน เป็นเหตุการณ์ที่เธอยังจำติดตา ว่าทุกครั้งที่พบเขา ด้วยสายตาดุปนเหยียด เธอต้องหัวใจเต้นสั่นด้วยความหวาดกลัว

“กำไลเอ้ย เอ็งทำใจดีๆนะ คุณเค้าเสียแล้วลูก”

“ไม่จริง..”